Jak pisać, by cię czytali? Opowiada gigant

Philip Roth opowiada o tym, co interesuje każdego początkującego pisarza: o procesie twórczym, źródłach swoich pomysłów i sposobie pracy.

Philip Roth

Zobacz podobne

W "The Times" duży wywiad z gigantem amerykańskiej literatury: "Philip Roth on America, survival, prizes and writing". O czym tam mówi? Jakie zdradza sekrety?

Skąd zatem biorą się jego pomysły? Początkujący pisarze będą rozczarowani: - To przychodzi znikąd - odpowiada pisarz. Jednak gdy mówi o pomyśle na swoją najnowszą książkę "The Humbling", okazuje się jednak, że nie tak zupełnie znikąd: - Ta książka zaczęła się od zasłyszanej wiele lat temu historii o odnoszącym sukcesy, znanym aktorze, który nagle zapomniał, jak się gra. Chciałem się dowiedzieć, jak mogły się potoczyć jego losy. Zacząłem więc książkę od zdania: „Stracił swoją magię" i kontynuowałem historię. To była moja trampolina.

humb

W dalszej części wywiadu uchyla kolejnych rąbków tajemnicy twórczego procesu, opowiadając, jak wynajduje pomysły do nowych książek: - Siedzę z żółtą podkładką do pisania tak długo, jak może to znieść mój umysł i zapisuję wszystkie myśli, które przychodzą mi do głowy, nawet te najbardziej banalne - mówi Roth. - Następnie przeglądam notatki, sprawdzając, czy któryś z pomysłów pojawia się tam częściej niż raz lub dwa i czy nadaje się do wykorzystania w powieści. Philip Roth przyznaje, że pisze w ten sam sposób, o którym kiedyś czytałem w kontekście Grahama Greene'a: "odkrywa nową rzeczywistość linijka po linijce".

W jego życiu dominuje ciężka praca. Praktycznie nie ma dnia, w którym by nie pisał. W ciągu ostatnich trzech lat napisał trzy książki: w zeszłym roku ukazała się "Indignarion" o wojnie w Korei, w tym roku lada moment ukaże się "The Humbling" o aktorze, który nagle utracił swój talent, a przyszłym zostanie opublikowana ukończona już powieść "Nemesis" o epidemii polio w 1944 roku w New Jersey. - Napisałem już wiele, ale chcę pisać aż do momentu, w którym nie będę w stanie tego robić - mówi Roth dziennikarce. Dla mnie bomba!

Marcin Wyrwał
wyrwalczyta.blog.onet.pl