Żart

Groteskowo

Luke i Nick poznali się w 2000 roku przez wspólnego przyjaciela. Nick właśnie skończył University of New South Wales na kierunku mediów cyfrowych, Luke pracował w wytwórni płytowej, a jego grupa The Sleepy Jackson, grająca alternatywnego rocka, właśnie podpisała pierwszy poważny kontrakt. - Zaiskrzyło między nami niemal natychmiast. Okazało się, że obaj lubimy te same filmy, te same płyty, a najchętniej tworzylibyśmy około 1985 roku. Zaangażowanie w inne projekty spowodowało jednak, że mniej więcej do zimy 2007 panowie rejestrowali wspólne nagrania niemal mimochodem. The Sleepy Jackson podbiło krajowy rynek i coraz częściej pojawiało się na amerykańskich czy europejskich festiwalach, Nick z kolei stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych australijskich producentów (jest stałym współpracownikiem Ladyhawke, tworzy elektro-popowy skład Pnau). - W pewnym momencie powiedzieliśmy sobie: musimy wreszcie przysiąść nad wspólnym projektem, bo w przeciwnym razie nigdy nie wyjdzie on poza domowe studio - wspomina Luke. Tak narodziło się Empire Of The Sun, które swoją nazwę zawdzięcza tytułowi najbardziej znanej powieści zmarłego niedawno J.G. Ballarda. - W „Imperium słońca" Ballard porusza się w przedziwnym, sennym świecie groteskowym, trochę wykrzywionym, stanowiącym antidotum na okrucieństwo drugiej wojny światowej. My również staramy się nie brać wszystkiego na poważnie - tłumaczy Luke.

Kolorowo

Kiedy pytam Luke'a, czy kluczem do wizerunku scenicznego EOTS jest dystans, ten natychmiast potwierdza. EOTS wyglądają jak skrzyżowanie postaci z „Gwiezdnych wojen" i cyklu filmów o Indianie Jonesie, a wszystko to podlane jest kiczem à la Beata Kozidrak. Teledyski kręcone w nietuzinkowych miejscach (Szanghaj, Meksyk, Islandia) pozbawione są scenariusza, za to pulsują wszystkimi możliwymi kolorami. - Słowo „kolor" jest kluczem do zrozumienia naszych pomysłów. Kolory kojarzą mi się z szaleństwem, radością, zabawą. Zdaję sobie sprawę z tego, że tak charakteryzuje swoją twórczość wielu artystów, ale my naprawdę chcemy dać ludziom trochę zabawy. Celowo posługujemy się przerysowaniem, hiperbolizacją - to pozwala ująć nasze działania w nawias, a jednocześnie funkcjonować w nie do końca rzeczywistych realiach. Stawiamy nie tylko na muzykę, ale i na wrażenia wizualne - mówi Luke.

Miałkość

W swojej ojczyźnie Empire mają już status megagwiazdy, teraz powoli, acz skutecznie podbijają inne rynki debiutancką płytą zatytułowaną po prostu „Empire Of The Sun". W styczniu tego roku brytyjskie BBC zaliczyło duet do grona dziesięciu najważniejszych debiutantów, którym szczególnie uważnie należy się przypatrywać. Większość artystów, którzy znaleźli się w tym zestawieniu, mniej lub bardziej śmiało nawiązuje do estetyki lat 80. - Ejtisy wracają, to jasne - mówi Nick. - Przyjęta przez nas sceniczna konwencja jest konsekwencją wyboru dokonanego przez nas w obrębie stylu. Lata 80. kojarzą się z blichtrem, różem, czymś przekoloryzowanym. A jednocześnie potrafią być w swej miałkości niezwykle epickie. Mamią nas łatwością, w 2009 to podatny grunt - ludzie nie mają czasu na zastanowienie, wybierają najłatwiejsze rozwiązania. A poza tym to wtedy właśnie powstały najlepsze popowe kompozycje - my staramy się przede wszystkim nawiązać do piosenkopisarskiej tradycji tamtych lat. „Empire Of The Sun" dostaje bardzo przychylne recenzje zarówno europejskiej, jak i amerykańskiej prasy, krążek całkiem nieźle się sprzedaje, a przed letnim sezonem festiwalowym autorzy krążka podejrzanie często pojawiają się w zestawieniach z cyklu „must see". - Na początku myśleliśmy o sobie jak o przewrotnej supergrupie, każdy z nas miał już za sobą jakiś dorobek, dzięki naszym wcześniejszym projektom w Australii byliśmy postaciami rozpoznawalnymi. To, co miało być jednorazowym żartem, wygłupem, przerodziło się w całkiem poważną sprawę, krzyżując nam plany - po promocji płyty każdy z nas miał wrócić do swoich spraw. Tymczasem całą swoją uwagę skupiamy wyłącznie na EOTS, ostatnio Nick zapytał mnie, czy nie miałbym nic przeciwko wspólnej płycie numer 2. A wy?